sluiten

Zijn werknemers echt zo individualistisch?

terug naar alle artikelen

image

Sommige mensen beweren dat werknemers vroeger brave medewerkers waren die gewoon deden wat ze moesten doen. Nu zouden het hyperindividualisten zijn die hun eigen belangen boven die van de organisatie stellen. Vooral de jonge generatie millennials zou zich hieraan schuldig maken.

Verhalen over de ellende van individualisme dienen we met een grote korrel zout te nemen. Het grootschalige onderzoek European Value Study zoekt al sinds de jaren zeventig naar een verandering van onze waarden. En wat blijkt? Door de jaren heen willen de meeste mensen gewoon een partner, kinderen en een leuke baan. We geven om de mensen om ons heen en maken ons onverminderd druk om de wereld.

In onze opvattingen zien we dus weinig veranderingen. Ons gedrag is wel veranderd. Zo zijn we uit het keurslijf gestapt van de jaren vijftig. De tijd dat je uitsluitend vrienden kon maken met de mensen die je aan de dorpspomp tegenkwam, is voorbij. Net zoals de tijd dat je als vrouw automatisch werd ontslagen als je ging trouwen. Dat je een middenstandsdiploma nodig had om een winkel te mogen openen.

Mensen die beweren dat we in een individualistische samenleving leven waar gemeenschapszin steeds verder afbrokkelt, zijn pessimisten zonder realiteitsbesef. We gaan niet meer naar de kerk, maar naar Coldplay. Daarnaast zoeken we zingeving via mindfulness, meditatie en de Happinez. Voor vriendschap zijn we niet langer overgeleverd aan die dorpspomp, maar staat de hele wereld voor ons open. En wie saamhorigheid wil zien, moet nog maar eens denken aan de indrukwekkende stille tochten na het schietincident in Utrecht en het ongeluk met de Stint in Oss. En vergeet ook ons massale juichen niet na de winst van Duncan Laurence bij het Songfestival en de euforie rond Max Verstappen.

Voor wie het wil zien, is er meer dan voldoende saamhorigheid. Ook op het werk. De tijd dat een corpulente baas met een dikke sigaar aan medewerkers vertelde dat ze vandaag niet nodig zijn en naar huis mogen, ligt ver achter ons. Tegenwoordig zijn er zelfs bedrijven die mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt aannemen zonder dat ze hoeven te solliciteren. En wie roept dat werknemers zo hyperindividualistisch zijn, mag mij eens uitleggen hoe het zit met medewerkers die  fietsen tegen kanker of kippenhokken repareren.

Voor de goede orde: natuurlijk wisselen mensen vaker van baan dan vroeger. Net zoals organisaties vaker veranderen en andere dingen vragen van hun medewerkers. Mensen moeten hun talent meer dan ooit ontwikkelen. Dan is het ook logisch dat de tijd dat mensen hun hele leven bij één werkgever zaten achter ons ligt. Of wilt u graag terug naar de tijd waarin mensen timmerman werden omdat hun vader dat ook was?

Richard Engelfriet, auteur van De succesillusie en columnist van Spijkers met Koppen

delen

Richard Engelfriet

www.richardengelfriet.nl